veeee... Defne 1,5 yaşında...

Ben kızımın her gününü kutlamak istiyorum aslında...

1. ayını, 2. ayını, 3. ayını ...................şimdi de 18. ayını...

İyi ki doğdun benim güzel kelebeğim...

Zaman ne kadar çabuk geçiyor...18 ay... Her günü çok güzeldi, çok özeldi Defne'li hayatımın.

5 Aylıkken işe döndüm. Geçen 13 ay özlemle geçti. Çalışan anne mi olmak, çalışmayan anne mi olmak??? Ne zor bir tercih bu böyle. Ben çalışan bir anneyim ama her zaman çocuğu olduktan sonra çalışmayı bırakan annelere özeniyor ve saygı duyuyorum.

İki gün önce bakıcımızın bir yakını vefat ettiği için gelemedi. O gün izin aldım işyerinden. Defne'yle yapmak istediğim o kadar çok şey vardı ki. Hepsini o güne sığdırınca akşam baygın uyuyorduk ikimizde..

Sabah kızıma kahvaltıda değişiklik olsun diye krep yaptım. Güzelce kahvaltımızı yaptıktan sonra parka gittik. Ordan da aşağıda fotoğrafladığım gibi güvercinlere yem vermeye...D&R'dan güzel güzel çocuk kitapları aldık..

Sonra yolda uyuyakaldı Kelebeğim. Uyandıktan sonrada Bostanlı Pazarı'na gittik. Pazarda bile acayip eğlendik. Akşamda yemeğimizi yedikten sonra bebek tebriğine gittik. Ne kadar güzel bir gündü... Ben kızıma çok hasretim..Çok özlüyorum onu.

Şimdilerde yıllık iznimi iple çekiyorum.. O kadar çok şeyim var ki Defnemle yapmak istediğim.

1,5 yaşında en sevdiğin yemekler
Sulu köfte ve yoğurt
Bisküvi
Portakal suyu
Tarhana çorbası
Kinder süt dilimi veya Pingui çikolata
Çubuk kraker

1,5 yaşında söyleyebildiğin kelimeler
Anne
Baba
Dede
Nenene (anane)
Haya (hala)
Aazuu (arzu)
Gel
Düüüşş (düştü)
Şşşıışşşşş (su)
Bitti
Abi
Aba
Amma (elma)
Allah Allah
Anne yaa
Pisi pisi
Hovv hovv
Möööö
Tedi (kedi)
Ati (ateş)
Kapı
Biiii (bir)
Bebe
Pepe
Hadee (Hadi)


1,5 yaşında en sevdiğin çizgi film karakteri
Pepe, Bebe, Maymuş

çok seviliyorum çoookkk

siz hiç sevdiğinizle evin içinde sürekli yapışık yürüdünüz mü?

tuvalete bile birlikte girdiğiniz oldu mu?

siz banyo yaparken, banyo yaptığınız süre boyunca duşakabinin orda size bir an önce kavuşmak için ağlayan bir sevdiğiniz oldu mu?

yemek yaparken, sofrayı hazırlarken-toplarken, evi toplarken hep bir kolunuzda sizden ayrılmayan biri oldu mu?

benim var...benimle her anını birlikte geçirmek isteyen bir sevdiğim var...

benim Defnem var...

ve ben kendimi dünyanın en şanslı kadını ilan ediyorum...

çok seviliyorum çoookk...

teşekkür ederim benim küçük kelebeğimmm

mutlu cuma hoşgeldinnn

Bugün Cuma...
Ben cumalara "Mutlu Cuma" derim hep..
İki gün kızımla olma fırsatı yakalıyorum çünkü..
İki gün uyandıktan sonra birlikte yatakta gerineceğiz, kahvaltısını ben yaptıracağım.
Öğle yemeğini ben hazırlayacağımmmm
Meyvasını yedirdikten sonra akşam ne yiyelim diye ben düşüneceğim...

Yarın ve Pazar günü hava İzmir'de 16 derece olacakmış..

Bu da Kelebeğimle bol bol gezeceğiz demek oluyor..

Pazar günü babamızı kandırıp güzel bir kahvaltıya gidebiliriz...

SENİ SEVİYORUM MUTLU CUMA VE KELEBEĞİM...

ben onun hayatının hasretindeyim...

Defne 15 aylık oldu, hızla büyüyor...

Bu aralar beni "ben onun hayatının neresindeyim?" sorusu sardı...

Ben onun hayatının hasretindeyim...

Şu zamana kadar onu bırakıp işe gelmek zor değilmiş bunu anladım. Şimdi az da olsa konuşmaya başladı. Artık arkamdan "anne, anne, anne" diye gitme der gibi ağlıyor.

Bundan sonra sanırım hayat bana daha zor olucak.

Herşey senin için Kelebeğim... Herşey bizim için...

İlerde belki okursun bu yazdıklarımı, ben her gün işten eve döndüğümde içimden bugün de kavuştuk diye şükrediyorum annecim.

Seni çok seviyorum benim eğlenceli zıpırımm..

Defne hasta ve biz eşimle çok yorgunuz...

Bu ayın ilk günlerinde Defne 6. hastalık geçirdi.

3 gün 39-40 derece ateşten sonra bütün vücudunda döküntüler oldu. Bu hastalığın adını bile duymamıştım daha önce. Çok zor bir süreçti bizim için. Uykusuz, keyifsiz geceler...

Tam herşey yoluna girdi, iyileştik. Artık kızımızı da alıp bütün gün sıkıldığı evimizden çıkartıp gezebiliriz derken. Cuma akşamı ateşlendi ve ardından öksürüğü başladı. . . Yorucu bir hafta sonundan sonra şimdi işyerindeyim.

Haftalardır evden çıkmamak, hastalandığında huyu değişmiş Kelebeğimle uğraşmak beni hem fiziken hem de ruhen çok yordu.

Bugün işyerinde resmen ruhumu dinlendirdim...

Eğer çocuğunuza sadece eşiniz ve siz bakıyorsunuz bu zaman zaman (hatta çoğu zaman) çok yorucu olabiliyor.

Biz ne yazık ki bu konuda şanssızız biraz. Ailelerimizin kendi hayatları çok yoğun ve o yoğunluktan biz payımızı alamıyoruz. Olsun neyse ki sağlıklıyız ve herşeye yetebiliyoruz.

Hoşgeldin 2012

Hoşgeldin 2012...

kızımla geçirdiğim 2. yeni yılımm...geçen yıl yılbaşında 1,5 aylıktı Defne...

Çeşme ve İzmir olmak üzere birçok otel araştırmasından sonra kızımsız bir yılbaşı kutlaması istemediğim kanısına vardım ve Defne'li bir yılbaşı geçirdik...

Çok eğlendik, 31 Aralık Cumartesi günü öğleden sonra 16.00'dan gece 02.00'ye kadar uyumadı Defne. Ertesi günü de gece 01.30'da yattı..Hep yılbaşı olacak, biz hep oynayacağız ve bu kadar kalabalık olacağız zannetti galiba Kelebeğim...

Ananesinin aldığı pastanın mumlarını söndürdü, ona yalancıktan doğum günü de yapmış olduk tekrardan :))

Yeni yıl fotoğraflarımızı paylaşacağım en kısa zamanda...

Herkese yeni yılda sağlık (olmayınca hiç biri olmuyor), huzur, mutluluk, şans veeeeeee aşkkkk diliyorummmmm...

18.11.2010 ben anne oldumm

büyük bir aşk evliliği bizim ki...
yıllar sonra bir karşılaşmanın kavuşmasını yaşadık biz eşimle...
iyi ki var, iyi ki onu çok sevdim, iyi ki onunla evlendim..

defne biraz süpriz bir bebek oldu bizim için...sadece beklenen değildi ama özlenendi, geldiğinde sonsuz mutlu edendi, en tarifsiz en güzel sevgiydi...

9 ay 10 gün bekledim normal doğum yapabilmek için. içerisi çok rahattı sanırım, Defne kendiğilinden gelmedi. Doğum yapmadan 2 gün önce karnımda hareketsizleşti ve kordon dolanması sonucunda sezeryan ile doğuma götürülmek durumunda kaldım...

en korktuğum an sezeryandı...

karnın 7 kat kesilmesi :(( sanırım normal doğum yapsaydım bu kadar rahatsızlık vermezdim hastanedekilere...

Doktorumuz Reşat Bozoklar'dı. Kelebeğim İzmir Karataş Hastanesi'nde dünyaya geldi.

Onu ilk gördüğüm an, sanırım herşeye bedeldi. Bütün o 9 aylık ağrılarımı, yorgunluğumu o an attım gitti...

Şu an Defne 1 yaşında. Eşimle birlikte çok zor büyüttük onu. Çok yorulduk, çok acemilik yaşadık, herşeyi kendimiz yaptık, hem de herşeyi...

4,5 aylıkken işe dönmek durumunda kaldım. Canım annemin hakkını ödeyemem sanırım Defne 10 aylık olana kadar her gün evinden bizim eve geldi gitti. İşe başlama anındaki zorlukları annemin güveniyle atlattım. Ona burdan sonsuz sevgiler...Şimdi bir bakıcımız var; Güler Hanım. çok memnunuz, umarım Defne kreşe başlayana kadar birlikte oluruz.

Koskoca ve hızlı geçen 1 yılı özetlemem gerekirse;

ben en yorucu günleri onunla yaşadım,

en çok onunla yalnız kaldığımı anladım (hep annem yanımda olsun istedim ama her zaman olamadı)

en çok onun için uykusuz kaldım

en çok o rahat etsin, eksiği olmasın diye mücadele verdim

en önemlisi de ben nişanlandım, evlendim, 10 yıl boyunca çalıştım ama tüm bunlar beni hiç büyütmemiş

çünkü ben defneyle büyüdüm bunu anladım…

şimdi arkama dönüp baktığımda en büyük mutluluk, en karşılıksız sevgi onda…

benim onu sevdiğim kadar eminim o da beni seviyor…

iyi ki doğmuş minik kelebeğim…

bir de 27 yaşındayım, 27 defa doğum günümün kutlandığını varsayarsak, hiç biri beni defne'nin doğum günü kadar heyecanlandırmadı. "Her bebek doğduğunda bir anne doğarmış" ne de doğruymuş bu söz…