Bol Güneşli İzmir'den Süper Bir Pazar Günü

Şubat ayı olmasına rağmen dün hava mükemmeldi. Eşimi işyerinden çağırdılar, ne yazık ki o bizimle olamadı. Biz de hemen teyzeler ve yiğenler toplandık, kendimi Büyükpark'a attık. Park acayip kalabalıktı, herkes değerlendirmiş olmalı bu güneşli günü...

Çocuk olmak, çocuğunla çocukluğu yaşamak her ikisi de çok güzel.

İlk Oyun Grubumuz : Jou Jou'daydık..

Uzun zamandır bir oyun grubuna götürmek istiyordum Defne'yi.. Ama bu tip aktiviteler hep hafta içi yapılıyor nedense, çalışan anneler hiiiiçç düşünülmeyerek. En sonunda uzun süren araştırmalarımdan sonra Jou Jou'yu bulduk http://www.jou-jou.org/

İyi ki de bulduk, Defnem çok mutlu oldu. Kreş için 3 yaşı bekliyoruz, aslında beklemesekte olucak gibi...

İçeri girdiğimizde, ona kimse bir şey sormadan beni göstererek, "Bu benim annem Arzu, babam Mehmet Ferdi, ben Elif Defne" dedi. . . Benim canım akıllı kızım. 23.02.2013

14 Şubat Sevgililer Günümüz Kutlu Olsun..

Sevdiğimden beyaz güller ..

hep yanıbaşımda kal..

dertlendiğimde omuzuna yatayım, uyuyayım sonsuz bir güvenle,

parmakların hep saçlarımın arasında dolansın,

en zor zamanımda bileyim ki zorluklar sen olduğun sürece acıtmaz,

sen hep en çok beni sev, hep beni benden alan ol.

İlk Tiyatro Deneyimimiz ve Sonrası :)

Defnem şu an 27 aylık ve ilk kez 26 Ocak 2012'de İzmir Büyükşehir Belediyesi Kültür Sanat'a tiyatroya gittik kızımla. Herkes tiyatroya götürmek için henüz küçük, tiyatro izleme yaşı 4 yaş desede ben beğeneceğinden hiç bir şüphe duymayarak götürdüm kızımı.

Çok keyif aldı, çocuklarla birlikte olmak, oyun başlamadan önce ve bitiminden sonra sahnede çocuklarla birlikte tam da onlara yönelik hazırlanmış olan müziklerde oynamaktan çok keyif aldı. Tiyatronun bitimine kadar hiç huzursuzluk çıkartmadan, bol bol gülerek, oyuna katılarak geçirdik ilk tiyatro deneyimimizi. 

İkinci gittiğimiz tiyatro "Kepçaplı Skapetti" oldu, hemen ertesi hafta sonu gittik ona da. Bunda da çok eğlendi kızım, sanırım tiyatroyu sevecek.

Bu fotoğrafı da oyuncuların en küçük izleyicilerden biri olan Defne'yi severlerken çektim.









10.02.2013 Pazar (dün) Ablam Emine, oğulları Berat,Toprak ve ortakokul arkadaşım Nilay ve oğlu Efe ile gittiğimiz tiyatro oyunu  "Çirkin Ördek Yavrusu". Karşıyaka Belediyesi'nin ücretsiz olarak sergilediği bir oyun. Oyuncularının çoğu çocuktu ve çok etkileyiciydi. İzlemeye değer. Bu arada ben de çok beğeniyorum çocuk tiyatrolarını, keyifle izlediğimi farkettim :)

Tavsiyem çocuklarınızı tiyatroya götürmek için 4 yaşlarının dolmasını beklemeyin, 2 yaş gayet doğru bir yaş bence. Diğer aktivitelerimizde görüşmek üzere.

Hoş Gel, Mutlu Gel, Sağlıkla Gel 2013

Herkesin nice mutlu yılları olsun, ben de bu iki aşkımla mutlu, mesud, sağlıklı, bol enerjili, heyecanlı bir yıl daha geçireyim inşallah..

Sizi seviyorum Canım Eşim ve Meleğim...

Elik 2 Yaşında

Öncelikle başlığı açıklayayım. Kelebeğimin adı Elif Defne. Biz şimdiye kadar hep Defne adını kullandık. Hiç Elif demedik. Bir gün ona senin adın "Elif Defne" dedim ve o günden sonra adı sorulduğunda hep "ELİK" dedi. Biz ona Defne diyoruz o ise Elif'i kullanıyor.

Kelebek 2 yaşına girdi.

Her döneminin olduğu gibi 2 yaşında acayip keyifli yanları varmış.

Yarım yarım konuşmasıyla, herşeyi merak etmesiyle ve tabii ki yaramazlığıyla ailece çok eğleniyoruz.

Sanırım büyümesinden kaynaklı tek zorlandığım şey artık konuşabildiği için işe giderken "Beni bırakma anne, işe gitme" demesi.

Gelelim doğum günü partimize :

İlk doğum gününü 2 defa kutlamıştık, ailelerimiz, arkadaşlarımız olmak üzere tüm sevdiklerimizi davet edebilmiştik. Bu yıl tek doğum günü yapmaya karar verdik ve ne yazık ki herkesi çağıramadık.

İlk doğum gününde yazdığım yazımda da belirtmiştim ben hiç bir doğum günümde Kelebeğimin doğum günündeki gibi heyecanlanmadım. Doğum günü sabahı heyecandan karnıma ağrılar falan giriyor, o kadar heyecanlanıyorum yani.

İlkinde Pamuk Prenses olan kızımı babasının önerisi ile Bal Arısı yapmaya karar verdik. Çokta komik oldu. Ben hep http://www.funkid.com.tr/anasayfa.asp bu siteden alırım kostümlerimizi, fiyatları da uygun, tavsiye ederim.

Bal arısı olan kızıma topluca bi gülmekten kırıldık. Sonrasında  bol bol fotoğraflar çekildik. Ananemiz, babanemiz, büyük annemiz, teyzelerimiz, halamız, bir kaç arkadaşımız hep birlikteydik. Güzelde geçti, keyifliydi. Hatta Kelebeğim ağbileri ve arkadaşlarıyla o kadar mutluydu ki hala durup durup "anne bugün benim doyumgünüm" diyor ve sürekli kutlamamızı istiyor.

Pastamızdan da bahsedeyim. Pastamız bu jenerasyonun favorisi olan Pepee kahramanıydı.

Defnem acayip mutlu oldu Pepee pastasını görünce, bol bol mıncırmak istedi pastayı. Nitekimde mıncırdı.

KELEBEĞİMİN 2 YAŞ EN'LERİ (Onun söylemiyle yazıcam)
Yemekler
Palav (pilav)
Kofte
Mıkarna (makarna)
Köpük (top top olan kahvaltılık gevrek)
Umurta (yumurta)
Lılık (salatalık)
Ispanak
Oğurt (yoğurt)

Meyvalar
Mandalin
Potakal
Muz
Alma
Amut

Kitaplar
Pırtık Tekir-İşbankası yayınları (Bu kitabı okurken acayip güldürüyorsun bizi Defneee, Özellikle Hüsnü'nün düşüp hastaneye kaldırıldığı bölümde, büyüyünce hatırlatıcam annecim)
Minik Balık-İşbankası yayınları

En Sevdiğin Şarkılar
Ne alaka bilmiyorum ama Özlem Tekin ve Ogün Şanlısoy'un Dayanamam (bir de söylüyorsun, tam yemeliksin)
Gökçe Doymadım
Kutu Kutu Pense
Bıdı En İyi Arkadaşım Arkadaşım Bıdı
Pepee'nin Şarkıları
Haaa unutmadan bi de nerden öğrendiğini bilmiyorum "Hap Koydum" :))


Artık çok güzel konuşup cümleler kuruyorsun hatta bize masal bile anlatıyorsun...Bir yığın sorular soruyorsun aklımda kalanlar fotoğralarımıza bakıp "anne sen burda babıyodun, anne babam babıyodu?"

Bir de babana çok düşkünsün Canım...İyi ki de öylesin..Maşallah.

Yahu bu kızı iyi ki Allah bize gönderdi ve bana taşıma şansını verdi..

Bu ne güzel, ne büyük bir sevgi. İyi ki doğdun Annecim, nice yılların olsun inşallah, sağlıkla mutlulukla..

Seni canımdan daha çok seviyorum...

2012 yazı bitmek üzereyken...

Uzun oldu yazmayalı, yazamayalı aslında...

İş, ev, aşk ve canım kızımla ilgilenmek derken yine almış başını gitmiş zaman..

Bu sene tatilimizi Mordoğan'da geçirdik..1 aya yakın izin kullandım. Dolu dolu kızımla geçirdim, başka hiç bir şey yapmadım.

Defnem büyüdü, hatta öyle çok büyüdü ki biz 17 Ağustos'ta meme ile vedalaştık...

Bitmek bilmeyen sırt ve boyun ağrım nedeniyle Kelebeğim 22 aylıkken noktalamak zorunda kaldık emme olayımızı.

Zorlu bir süreçti..

Sırf Defne için değil tabii, ben de çok zorlandım, çok ağladım. Çünkü bütün gününü işyerinde geçiren bir anne için daha farklı bir bağlılılık emzirmek.

Yaklaşık 2 haftalık bir uğraştan sonra "sirke" ile sonlandırdık..

Unuttu mu emmeyi, hayır :) hala daha zaman zaman emmek istiyor Kelebeğim.

Biraz yaz tatilimizden bahsedeyim:

Defnem çok güzel bir yaz tatili geçirdi. Her sabah kahvaltıdan sonra kendi havuzuna girdi, öğle yemeği ve uykusunda sonra denize girdi. Annemlerin bahçesinde özgürce dolaştı. Akşamları da Mordoğan Merkez'de oyuncaklara, parka gitti. Onun için tam bir tatil oldu.

Şimdi yine Eylül...

Çalışma zamanı...